Γύρισα πίσω 35 χρόνια και κάτι ψιλά, πιτσιρικάς, με τα κοντά παντελονάκια μου, να στέκομαι μπροστά στο θαύμα της τεχνολογίας. Να χαζεύω με το στόμα ανοιχτό το σιδερένιο του μπράτσο ν' αρπάζει το 45άρι και να γεμίζει τον αέρα με μελωδίες. Μελωδίες αξέχαστες, μελωδίες μαγευτικές, που γέμιζαν τα καλοκαιρινά μου όνειρα.
Θυμάμαι τον πατέρα μου να με κρατάει απ' το χέρι και να μου δίνει κέρματα και παραγγελιές. Εκείνος χόρευε κι εγώ χάζευα.
Το άρωμα της τσίκνας ανακατευόταν με τις παιδικές μας φωνές το γρατζούνισμα του δίσκου και το γλέντι των μεγάλων.
Η εξοχική ταβέρνα γινόταν τόπος ονειρικός κι εγώ καμάρωνα που τους διασκέδαζα. Έμενα εκεί ώρες ατέλειωτες βλέποντας το 45άρι να γυρίζει και τη βελόνα να ζωγραφίζει ήχους πάνω στο βινύλιο. Εκείνο το τζουκ μποξ χάθηκε, και μαζί του χάθηκε μια ολόκληρη εποχή. Μια εποχή όμορφη, πιο αγνή πιο νοσταλγική.
Όλα μπορεί να μου τα πάρουν μια μέρα σκέφτηκα.
Την καρδιά και τις αναμνήσεις μου όμως ποτέ..
Αυτές δεν πουλιούνται, δεν εξαγοράζονται..
