Ρουκετοειδής Εμετός

Ο εμετός είναι μια ισχυρή δράση που ολοκληρώνεται από την υπερβολική υπερέκθεση στον Πρεπεμπέρη (έτσι μ' αρέσει να τον προσφωνώ) στην Τρέμη, στον Τσίμα, στον Χατζηνικολάου, στην Μακρή, και σε όλους τους εκλεγμένους και μη υποψηφίους, τους καλεσμένους των πάνελ και τους αναλυτές της εκλογικής βραδιάς. 

Ολοκληρώνεται δε από μία άγρια προς τα κάτω συστολή του διαφράγματος μαζί με μία ξαφνική σκλήρυνση των κοιλιακών μυών ωθώντας έτσι το περιεχόμενο του στομάχου επάνω και έξω. 

Βλέποντας αυτό το τσίρκο να περνά μπροστά από τα μάτια μου και τον Πρεπεμπέρη να μου γνέφει λες και κάνει πλύσεις με στοματικό διάλυμα, δεν άντεξα..

Ο εμετός είναι μία σύνθετη, συντονισμένη, και αυτόματη αντανάκλαση. Μια αύξηση στην παραγωγή σάλιου -που καταναλώθηκε ακούγοντας τις δηλώσεις του ζαβού- μπορεί να πραγματοποιηθεί αμέσως πριν το ξερατό. Ο εμετός ενορχηστρώνεται από τον εγκέφαλο. Και ο δικός μου το τελευταίο διάστημα δεν τη σηκώνει τόση συγκίνηση. 

Ανταποκρίνεται δε στα σήματα που προέρχονται από το γαστρεντερικό σύστημα (πως λέμε μου γύρισαν τα άντερα) από το σύστημα ισορροπίας (βλέπε μου 'ρθε ταμπλάς) αλλά και από τον ίδιο τον εγκέφαλο ο οποίος τελικά επηρεάζεται από τη θέα (δημοσιογράφων, πολιτικών κλπ) τις μυρωδιές (πολύ μπόχα ρε αδερφέ) ή ακόμα και τις σκέψεις (που πάμε ρε μ' όλα αυτά τα χάπατα;)

Αν θέλετε να μην πάθετε τα ίδια μ΄εμένα κλείστε την τηλεόραση.

Αφήστε το να πάει στο διάολο. 

Και μην επαναπαύεστε..

Ο εμετός δεν έχει συμπτώματα.

Ο εμετός είναι το σύμπτωμα.

Έρχεται ξαφνικά και απρόσμενα. 

Ο δικός μου μάλιστα ήταν ρουκετοειδής γιατί εκτινάχθηκε μακρυά. Μη γελάτε ρε, δεν κάνω πλάκα. Με ιατρικούς όρους μιλάω. Κι όποιος δεν με πιστεύει δεν έχει παρά να googλάρει..

Ομολογία ΣΟΚ στην Όλγα Τρέμη ''Δεν ήταν ο Σαρκοζί ο στόχος μου''

Ποιος ήταν τελικά ο στόχος του Πάγκαλου; Ποια μισούσε θανάσιμα; Για ποιόν προοριζόταν η επιστολή βόμβα που από λάθος του courier θα πήγαινε στη Γαλλία;  Ένα αποκαλυπτικό φωτογραφικό ντοκουμέντο και μια συγκλονιστική μαρτυρία που σοκάρει..

Η μοναξιά του καμπινέ..

Χθες το βράδυ, μετά από τις κακίες μου γι' αυτόν τον Πάν καλό άνθρωπο παρήγγειλα μια ξεγυρισμένη special μακαρονάδα φούρνου με κιμά και σουτζουκάκια, και έκατσα να φάω και να απολαύσω το ευφυές αριστούργημα που συνέλαβα και δημοσίευσα.

Δεν είχα βάλει τίποτα στο στόμα μου από το πρωί. Με 3 καφέδες και μια σακούλα καπνό και όλη μέρα να ακούς καντήλια στη δουλειά από τον κάθε κερατά. Ήρθε η ώρα να δρέψω τους καρπούς των κόπων μου σκέφτηκα χαμογελώντας σαδιστικά όταν η μακαρονάδα μου χτυπούσε το κουδούνι. Ήρθε η ώρα της δικαίωσης του Πάγκαλου. Ήρθε η ώρα να φάω κι εγώ ρε...

Ο αλουμινοκεσές μετά του περιεχομένου του καταβροχθήσθηκε αχνιστός σε χρόνο ντε τε και λίγο πριν προλάβει η γυναίκα μου να μαζέψει τα συμπράγκαλα από το τραπέζι το στομάχι μου είχε γίνει μαλλιά κουβάρια. Στ' αυτιά μου έφτανε τρεμάμενη η φωνή της Τρέμη που θίχτηκε απ' τα συνθήματα των φορτηγατζήδων. Αι σιχτίρ και εσύ καρακάξα..Τι θέλω και βλέπω MEGA;

Ανακατεύτηκα περισσότερο..τα πόδια μου λύθηκαν κρύος ιδρώτας έλουσε το πρόσωπό μου. Με έφαγε η ρουφιάνα πρόλαβα να φωνάξω μ' όση δύναμη μου είχε απομείνει. Η Τρέμη; με ρώτησε η γυναίκα μου. Ποια Τρέμη ρε γυναίκα. Η μακαρονάδα. Μ' έφαγε σου λέω..Το υπόλοιπο βράδυ μου το πέρασα στον καμπινέ. Καθιστική διαμαρτυρία. Στο Σύνταγμα οι φορτηγατζήδες στην λεκάνη εγώ..Και οι δύο αγκομαχούσαμε και παλεύαμε για τα δίκια μας. Λευτεριά στο έντερο μου φώναξα..ασυναίσθητα. 

Γύρω στη 1 τα ξημερώματα και αφού διάβασα όλα τα mirror και τα Lucky που είχε μαζεμένα η γυναίκα μου και ενημερώθηκα για τη νέα φθινοπωρινή κολεξιόν βγήκα επιτέλους ανακουφισμένος. Η μοναξιά του καμπινέ αποδείχθηκε λυτρωτική. Δεν πρόλαβα να ξαπλώσω στο κρεβάτι και σε 10 λεπτά ξανασηκώθηκα. Αυτή τη φορά διάβασα το ''Μέλλον μιας αυταπάτης'' του Σίγκμουντ Φρόυντ. Τι μέλλον μπορεί να έχει μια αυταπάτη, αναρωτήθηκα..Δε μας χέζεις ρε γιατρέ; Το μέλλον της λεκάνης είναι το πρόβλημα μου και πως θα ξεκολλήσω. Πήγε 3 και η μοναξιά του καμπινέ καλά κρατεί. 

Νόμος είναι το δίκιο της λεκάνης. Όλα τ' άλλα είναι τρίχες..