Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα καμπινές. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα καμπινές. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Σάββατο 2 Οκτωβρίου 2010

Στον απόπατο..

Τελικά στις νομαρχιακές θα πάω να ψηφίσω. Το πήρα απόφαση. Μια ψυχή που είναι να βγει ας βγει. 

Αλήθεια, τα δημοτικά ουρητήρια της Αθήνας κατά που πέφτουν;  Όποιος γνωρίζει ας με ενημερώσει σας παρακαλώ.

Χθες περπατώντας στο κέντρο έψαχνα για WC. Που είναι η τουαλέτα; ρώτησα ανυπόμονα τον σερβιτόρο του πρώτου καφέ που συνάντησα. Στο βάθος κύριε. 

Το βάθος αποδείχτηκε σχετικό. Προσπέρασα αδιάφορα τους θαμώνες πήδηξα κάτι ξεχασμένα καφάσια και ήρθα επιτέλους φάτσα με την πόρτα του καμπινέ. 

Κάπου ανάμεσα στο σφίξιμο και στην αγωνία διάβασα πλήθος συνθημάτων στους τοίχους του απόπατου. Αυτό που μου έκανε τη μεγαλύτερη εντύπωση όμως ήταν ένα και μοναδικό. ''Σκατά στις κάλπες'' Ωραία ιδέα σκέφτηκα τραβώντας το καζανάκι του ανακουφιστηρίου. 

Ο τύπος που τη συνέλαβε πρέπει να είχε ζοριστεί πολύ. Μάλλον δυσκοίλιο σαν και του λόγου μου τον κόβω. Για σκέψου να ρίξεις μια κουράδα *''Κινγκ Κονγκ'' στην κάλπη..μιλάμε για πλήρη αλλοίωση του αποτελέσματος. Οραματίζομαι τη σκηνή. Εγώ να προσπαθώ να την περάσω από τη σχισμή  και γύρω μου δικαστικοί αντιπρόσωποι, εκπρόσωποι συνδυασμών και κομματόσκυλα να τρέχουν αλαφιασμένοι. Έπειτα να με βγάζουν τσουβαλιαστό έξω από το εκλογικό κέντρο να με κάνουν τόπι στο ξύλο να μαζεύονται δημοσιοκάφροι και κανάλια να παίζω πρώτο θέμα στις ειδήσεις οι παπαράτσι να τραβούν φωτογραφίες..και εγώ να φωνάζω..σκατά στις κάλπες σκατά στις κάλπες. Ήγγικεν η εκδίκηση της κουράδας. Λευτεριά στους δυσκοίλιους. 

Το όνειρο μου διακόπτει μια φωνή. 

Αργείτε κύριε;
Βγήκα έξω με το μάτι να γυαλίζει..
Ξανατράβα το καζανάκι γιατί δεν πηγαίνει κάτω με τίποτα, του απάντησα.

Αυτό θα πει εκδίκιση, σκέφτηκα αποχαιρετώντας το αποχωρητήριο.
Ακούς εκεί να μου πει αργείτε..
Δερβέναγα στην ανάγκη μου θα σε βάλω ρε;
Άσε που μου έκοψες το όνειρο..
Το μυρωδικό μου όνειρο..
Σμπρώχνε τώρα..

*Κουράδα ''Κινγκ Κονγκ''
Αυτή η κουράδα είναι τόσο μεγάλη που είσαι σίγουρος ότι δεν πρόκειται να πέσει αν δεν τη κόψεις σε μικρότερα κομμάτια. Αυτό το είδος συνήθως συμβαίνει όταν είσαι σε σπίτι άλλου ή γενικότερα σε ξένο χώρο.

Τετάρτη 22 Σεπτεμβρίου 2010

Η μοναξιά του καμπινέ..

Χθες το βράδυ, μετά από τις κακίες μου γι' αυτόν τον Πάν καλό άνθρωπο παρήγγειλα μια ξεγυρισμένη special μακαρονάδα φούρνου με κιμά και σουτζουκάκια, και έκατσα να φάω και να απολαύσω το ευφυές αριστούργημα που συνέλαβα και δημοσίευσα.

Δεν είχα βάλει τίποτα στο στόμα μου από το πρωί. Με 3 καφέδες και μια σακούλα καπνό και όλη μέρα να ακούς καντήλια στη δουλειά από τον κάθε κερατά. Ήρθε η ώρα να δρέψω τους καρπούς των κόπων μου σκέφτηκα χαμογελώντας σαδιστικά όταν η μακαρονάδα μου χτυπούσε το κουδούνι. Ήρθε η ώρα της δικαίωσης του Πάγκαλου. Ήρθε η ώρα να φάω κι εγώ ρε...

Ο αλουμινοκεσές μετά του περιεχομένου του καταβροχθήσθηκε αχνιστός σε χρόνο ντε τε και λίγο πριν προλάβει η γυναίκα μου να μαζέψει τα συμπράγκαλα από το τραπέζι το στομάχι μου είχε γίνει μαλλιά κουβάρια. Στ' αυτιά μου έφτανε τρεμάμενη η φωνή της Τρέμη που θίχτηκε απ' τα συνθήματα των φορτηγατζήδων. Αι σιχτίρ και εσύ καρακάξα..Τι θέλω και βλέπω MEGA;

Ανακατεύτηκα περισσότερο..τα πόδια μου λύθηκαν κρύος ιδρώτας έλουσε το πρόσωπό μου. Με έφαγε η ρουφιάνα πρόλαβα να φωνάξω μ' όση δύναμη μου είχε απομείνει. Η Τρέμη; με ρώτησε η γυναίκα μου. Ποια Τρέμη ρε γυναίκα. Η μακαρονάδα. Μ' έφαγε σου λέω..Το υπόλοιπο βράδυ μου το πέρασα στον καμπινέ. Καθιστική διαμαρτυρία. Στο Σύνταγμα οι φορτηγατζήδες στην λεκάνη εγώ..Και οι δύο αγκομαχούσαμε και παλεύαμε για τα δίκια μας. Λευτεριά στο έντερο μου φώναξα..ασυναίσθητα. 

Γύρω στη 1 τα ξημερώματα και αφού διάβασα όλα τα mirror και τα Lucky που είχε μαζεμένα η γυναίκα μου και ενημερώθηκα για τη νέα φθινοπωρινή κολεξιόν βγήκα επιτέλους ανακουφισμένος. Η μοναξιά του καμπινέ αποδείχθηκε λυτρωτική. Δεν πρόλαβα να ξαπλώσω στο κρεβάτι και σε 10 λεπτά ξανασηκώθηκα. Αυτή τη φορά διάβασα το ''Μέλλον μιας αυταπάτης'' του Σίγκμουντ Φρόυντ. Τι μέλλον μπορεί να έχει μια αυταπάτη, αναρωτήθηκα..Δε μας χέζεις ρε γιατρέ; Το μέλλον της λεκάνης είναι το πρόβλημα μου και πως θα ξεκολλήσω. Πήγε 3 και η μοναξιά του καμπινέ καλά κρατεί. 

Νόμος είναι το δίκιο της λεκάνης. Όλα τ' άλλα είναι τρίχες..